Blog o fantastyce - bestiariusz, zielnik, kuźnia, opisy magicznych stworzeń, roślin i eliksirów, Wiedźmin, Władca Pierścieni, Eragon, obfite galerie...
Abraham Stoker, znany nam jako Bram Stoker, zasłyną dzięki powieści utrzymanej w gotyckich klimatach, zatytułowanej Dracula, która wydana została w 1897 roku.
Bram Stoker urodził się 8 listopada 1847 roku w Dublinie (Irlandia), zmarł 65 lat później, 20 kwietnia 1912 roku. Autor bajek dla dzieci, opowiadań erotycznych, baśni, oraz powieści fantastycznej Jewel of the Seven Stars. Żadne z jego dzieł nie osiągnęło jednak takiej popularności jak Drakula, przez co w zbiorowej świadomości zapisał się jako autor tego jednego dzieła.
Dzięki opowieści o Vladzie III, znanym nam jako Drakula, Bram Stoker stał się jednym z czołowych pisarzy grozy Wielkiej Brytanii. Stworzył legendę hrabiego-wampira, oraz szkaradnego Nosferatu, na podstawie której twórcy literatury, filmów, czy gier multimedialnych kreowali różne wizerunki okrutnego pana z Transylwanii.
Od 1987 roku stowarzyszenie Horror Writers Association przyznaje nagrodę imienia Brama Stokera dla najwybitniejszych dzieł grozy.
Nazwa claymore pochodzi z języka szkockiego, oznacza wielki miecz. Claymore to dwa rodzaje szkockich mieczy - wielki miecz dwuręczny, oraz pałasz, o rozbudowanej osłonie rękojeści z koszową osłoną. Dwuręczny miecz był standardowym wyposażeniem oddziałów szkockich górali w czasach od XV wieku do XVII. Po XVII wieku miecze dwuręczne wyparły pałasze, które po swych poprzednikach odziedziczyły nazwę, a które przypadły do gustu również brytyjskim oficerom.
Claymore dwuręczny posiada długą, prostą, o trójkątnym lub soczewkowatym przekroju głownię, która regularnie zwęża się ku szczytowi. Waga miecza była zbliżona do 2,5 kg, od głowicy aż po szczyt głowni mierzył około 140 cm, z czego ostrze zajmowało 107 cm, a rękojeść około 33 cm. Ramiona jelca są pochylone w stronę głowni, trójbocznie wymodelowane, posiadają ażurowe rozetki, oraz wąsy ujmujące zastawę na zakończeniu. Rękojeść była kolista, głowica okrągła. Miecze te bardzo rzadko były ozdabiane - służyły do zabijania, nie na oficjalne parady, dlatego było to zbędne.
Wymyślona dopiero w XVIII wieku nazwa Claymore tak naprawdę odnosiła się do pałasza, postanowiono jednak, że jego poprzednik powinien nosić tą samą nazwę. Obecnie pałasze są elementem oficjalnego stroju Szkockiego Regimentu Królewskiego.
Pałasze ważyły około 1 - 1,5 kg, przy długości ostrza około 80 cm. Produkowane były wersje tak jednosieczne, jak i obusieczne. Kosz osłaniający rękojeść, był zdobiony, czasami również wyścielano jego wnętrze materiałem, najczęściej czerwonym.
Claymore często jest przypisywany szkockiemu bohaterowi narodowemu Williamowi Wallace'owi (Bravehearth reż. Mel Gibson). Fakty historyczne stawiają jednak tę teorię w dość bladym świetle - gdy pojawiły się pierwsze Claymore'y pan William już dawno nie stąpał po ziemi.
Jeśli ktokolwiek z was interesuje się tematyką fantasy, a w jakiś sposób jest obdarzony przez naturę zmysłem artystycznym, może opublikować swoje dzieła na łamach Fantasy Everest. Zainteresowani, więcej informacji znajdą w dalszej części tekstu, reszta może zamknąć stronę ;)
Na sam początek sprecyzuję czego dokładnie oczekuję od osób, które chciałyby zamieścić na FE swoje treści. Tak więc wysyłać można wszystko, co związane z tematyką fantasy - rysunki, wiersze, opowiadania, piosenki, zdjęcia figurek, szkice - po prostu wszystko co sztuką można nazwać.
Nadsyłając swoje treści, proszę pamiętać o poszanowaniu praw autorskich.
Mityczne zwierzę z ciałem lwa, głową i skrzydłami orła, oraz oślimi uszami. Jako częsty motyw sztuki, najwcześniej pojawił się w Mezopotamii, około 3000 lat temu. Mniej więcej w tym samym okresie pojawił się również w Starożytnym Egipcie. Do europy, za sprawą wyspy Kreta i Cypr, Gryf dotarł dopiero 1600 lat temu.
Gryfy uważano za okrutne stworzenia, dzikie i złe z natury. Ludzie wierzyli, że polują na konie i zwierzęta gospodarcze, sądzono również, że mogą polować również na ludzi. Od początku gryfy utożsamiano z ogromnym bogactwem. Potężnym dziobem miały wykopywać z ziemi złoto i inne drogocenne kruszce, a w ich gniazdach pełno było drogocennych kamieni, na które - podobnie jak smoki - mogły wpatrywać się godzinami. Inni z kolei twierdzili, że gryfy nie magazynują złota i innych kosztowności, zamieszkują jedynie groty bogate w te surowce. Sądzono, że gryfy zamieszkują niedostępne góry, Indie, Scytię, Etiopię, Madagaskar, Baktrię, oraz kraj Hiperborejczyków.
W symbolice gryfy to szybkość, siła, czujność, waleczność, odwaga i wytrwałość, ale również chciwość, zachłanność i pycha. Chrześcijaństwo przyjęło gryfa jako symbol Jezusa Chrystusa - boskiej i ludzkiej natury.
Alchemicy wierzyli, że gryfie pazury wykrywają trucizny. Taki pazur, w kontakcie z trucizną, miał zmieniać kolor na czarny. Pióra leczyły ślepotę. Z żeber gryfów robiono najznakomitsze łuki, a lotki służył za opierzenie strzał.
Gryfy były strażnikami mitycznych skarbców i grobowców. Egipcjanie byli przekonani, że ciało Ozyrysa jest strzeżone właśnie przez te istoty, z kolei starożytni grecy, wierzyli, że gryfy strzegą skarbu Apollina ukrytego gdzieś w kraju Hiperborejczyków, koła losu Nemezis, czy pucharu wina Dionizosa. Gryfy strzegły również ludzkość przed spaleniem od promieni słonecznych. Ciągnęły rydwany Apollina, Dionizosa, Nemezis, podobno również zaprzęgały Aleksandra Wielkiego.
Poza lwem, gryf to najczęstsze stworzenie występujące na średniowiecznych herbach i sztandarach. Jednym z powodów częstego występowania gryfa na herbach, była nienawiść panująca między grafami a końmi - wierzono że wizerunek gryfa na godle powinien spłoszyć konie przeciwnika.
Nie wielkich rozmiarów istota, żyjąca najczęściej pod ziemią, znana nam z baśni i legend, często bywa mylona z krasnoludkiem.
Paracelsus, austriacki lekarz i przyrodnik, żyjący na przełomie XV wieku i XVI wieku, uważał że gnomy były najpotężniejszymi żywiołakami ziemi, którym poruszanie się pod ziemią sprawiało taką samą łatwość, jak ludziom poruszanie się po ziemi. Uważał również, że gnom w kontakcie z promieniami słonecznymi, zamienia się w kamień.
U korzeni współcześnie nam znanej literatury fantasy, gobliny to rasa ściśle spokrewniona z elfami. We wcześniejszych utworach Tolkiena gobliny to Noldorowie - jeden z rodów elfów. Dzisiaj gnomy literaturze, to rasa ściśle związana ze Steampunkiem. Gobliny to mistrzowie wszelkich mechanizmów, to najlepsi budowniczy maszyn parowych, oraz innych skomplikowanych technicznie urządzeń. Są również mistrzami w trudnych pracach rzemieślniczych, takich, jak chociażby jubilerstwo. Zazwyczaj są blisko spokrewnione z krasnoludami. Taki wizerunek gnoma możemy spotkać między innymi w powieściach Andrzeja Sapkowskiego, czy świecie World of Warcraft.
Przyszedł czas na prace naszych rodzimych artystów. Temat jest ten sam, co w przypadku prac z zagranicznego DeviantArt, czyli rycerz. Miłego oglądania ;)
Krótki miecz rzymski, o obosiecznej, żelaznej głowni, z ością przez środek i delikatnie zarysowanym szczytem. Rękojeść zazwyczaj kwadratowa, lub ośmiokątna, posiadała kulistą głowicę z drewna, kości, kamienia, czy metalowej okładziny. Jelec był mały, pudełkowy. Gladius był noszony przez legionistów po prawej stronie, przez oficerów po lewej stronie, w pochwie zwanej vagina, przymocowanej do pasa, zwanego balteus. Broń ta odgrywała bardzo ważną rolę w walkach gladiatorów.
Rzymscy legioniści przyswoili tą broń od ludów hiszpańskich - od III wieku p.n.e. aż do II wieku n.e. była w ich nieodłącznym ekwipunku. Wraz z rozwojem techniki, broń była udoskonalana, dzięki czemu teraz możemy podzielić Gladiusy na kilka typów. Najstarszy znany nam rodzaj, to typ Moguncki, o długości ostrza od 40 cm do 55 cm i szerokości od 4,8 cm do 7,4 cm. Jego charakterystyczny długi sztych świadczy o przeznaczeniu broni, jako broni do kłucia, jak i cięcia.
Kolejnym typem jest wzór Pompejański, o długości do 70 cm, i jednakowej szerokości na całej długości ostrza od 4,2 cm do 4,5 cm. Tak samo jak wzór Moguncki, ten rodzaj też był przeznaczony do kłucia i cięcia.
Urodzony 21 czerwca 1948 roku, Andrzej Sapkowski jest bez wątpienia jednym z najwybitniejszych pisarzy fantasy, nie tylko na scenie polskiej, ale również światowej. Urodził się i mieszka po dziś dzień w Łodzi. 9 lipca 2008 roku miasto Łódź przyznało mu tytuł honorowego obywatela, jest również ambasadorem Łodzi w walce o tytuł Kulturalnej Stolicy Europy 2016. Jest absolwentem Uniwersytetu Łódzkiego, z wykształcenia ekonomista.
Kariera literacka Andrzeja Sapkowskiego rozpoczęła się od przełożenia na język polski opowiadania Słowa Guru w "Fantastyce". Jego obecna popularność zaczęła się w grudniu 1986 roku, gdy w Fantastyce pojawiło się pierwsze opowiadanie o Wiedźminie, który był jakoby wstępem do pięciotomowej sagi o Wiedźminie ("Krew Elfów", "Czas Pogardy", "Chrzest Ognia", "Wierza Jaskółki", "Pani Jeziora"), oraz zbiorów opowiadań takich jak "Ostatnie Życzenie", czy "Miecz Przeznaczenia".
Poza Wiedźminem, Sapkowski wydał również esej o Rycerzach Okrągłego Stołu "Świat Króla Artura", "Rękopis Znaleziony W Smoczej Jaskini", poradnik dla graczy RPG "Oko Yrrhedesa", powieść "Żmija", oraz wiele opowiadań i artykułów w prasie i zbiorowych tomikach. Ostatnio wielką popularnością cieszy się "Trylogia Husycka", opowiadająca losy Reinmara z Bielawy na tle okrutnych wydarzeń wojny husyckiej.
Andrzej Sapkowski, za sprawą sagi o Wiedźminie zyskał międzynarodową sławę. Przygody Wiedźmina zostały przetłumaczone język słowacki, fiński, czeski, francuski, angielski (w tym USA), hiszpański, litewski, niemiecki, rosyjski oraz portugalski. Dodatkowego rozgłosu sadze wiedźmin przynieśli ludzie z CD Projekt Red, za sprawą bardzo udanej adaptacji jego przygód w świat gier komputerowych.
Andrzej Sapkowski to laureat wielu nagród, nie tylko polskich, ale również zagranicznych. Wraz z Jackiem Dukajem ustanowił rekord, odbierając aż 5 razy statuetkę im. Janusza A. Zajdla, za opowiadanie "Mniejsze Zło" (1990), "Miecz Przeznaczenia" (1992), "W Leju Po Bombie" (1993), oraz powieści "Krew Elfów" (1994) i "Narrenturm" (2002). W czerwcu 2009 roku został laureatem brytyjskiej nagrody David Gemmel Award for Fantasy, za powieść "Blood of Elves" (Angielskie tłumaczenie Krwi Elfów.
Pierwszy odcinek serii grafik z serwisu DeviantArt.com. Odcinki będą pojawiać się regularnie co 7 dni, począwszy od dzisiaj. Tematem pierwszego odcinka jest rycerz.
Na dzisiaj to tyle ;) Kolejny odcinek za tydzień. Zapraszam również do przejrzenia rodzimej galerii o tym samym temacie, bo jak mówi stare porzekadło, Polacy nie gęsi, swojego DigArta mają ;)
Tekstem o jednorożcu, chcę zacząć cykl tekstów na temat przeróżnych mitycznych stworzeń, na które co chwila natykamy się, czy to w książce, czy to w grze czy to w filmie. Mam nadzieję, że ta seria przetrwa i przypadnie wam do gustu ;)
Jako pierwszy jednorożca opisał grecki historyk i lekarz Katezjasz, żyjący na przełomie V i IV wieku przed naszą erą, pochodzący z Knidos w Azji Mniejszej. Jednorogie stworzenia pojawiały się na pieczęciach cywilizacji doliny Indusu, mogły to być jednak byki sportretowane z profilu. W biblii jednorożce występują kilkakrotnie i zawsze symbolizują siłę. W polskiej biblii jednak, słowo jednorożec zostało zastąpione słowem bawół.
Ani w greckiej, ani też w rzymskiej mitologii jednorożce nie występują. Uczeni antyczni byli bowiem przekonani, że stworzenia te istnieją naprawdę, a jako teren ich występowania zazwyczaj wskazywali na Indie. Katezjasz pisał o stworzeniach podobnych do dzikich indyjskich osłów, z rogiem wyrastającym z głowy długości jednego łokcia, koloru białego, czarnego lub czerwonego. O podobnych stworzeniach wspominał później Strabon, grecki geograf, historyk i podróżnik urodzony około 63 roku przed naszą erą. Do wizerunku jednorożca wykreowanego przez Katezjasza dodał głowę przypominającą jelenia, stopy jak u słonia i ogon jak u lwa.
Jednorożec jest częstym motywem literatury, nie tylko fantastycznej. Andrzej Sapkowski w sadze o Wiedźminie, przedstawia jednorożce jako inteligentne istoty, które potrafią porozumiewać się w sposób podobny do ludzkiego. Przypisuje również jednorożcom zdolność wykrywania dziewic, co oczywiście nie było wymysłem autora, a adaptacją średniowiecznych wierzeń, zgodnie z którymi jednorożca można było upolować tylko na „dziewicę”, jako przynętę. Angielska pisarka J. K. Rowling przypisała krwi jednorożców magiczną właściwość dawania życia wiecznego. Z książek o Harrym Potterze dowiadujemy się, że zabicie jednorożca, dla pozyskania jego magicznej krwi jest wielką zbrodnią i może na sprawcę tego czynu sprowadzić straszliwą klątwę.
W sztuce średniowiecza i renesansu, często przedstawiano Maryję Dziewicę z jednorożcem – symbolem siły, czystości i Jezusa Chrystusa. Alchemicy tamtej epoki wierzyli, że róg jednorożca ma magiczne właściwości, a jego krew to remedium na wszystkie dolegliwości. Z kolei pas ze skóry tego stworzenia miał chronić przed wszelkimi zarazami.
Na zakończenie galeria prac twórców współczesnych, którzy uwiecznili jednorożca w swych dziełach, oraz opublikowali je w serwisie DeviantArt.com.
Abraham Stoker, znany nam jako Bram Stoker, zasłyną dzięki powieści utrzymanej w gotyckich klimatach, zatytułowanej Dracula, która wydana została w 1897 roku. 
Nie wielkich rozmiarów istota, żyjąca najczęściej pod ziemią, znana nam z baśni i legend, często bywa mylona z krasnoludkiem.
